1) ** ANDRZEJ KARWACKI; syn Wacława; Первый сын - Андрей родился в 1844 г.
Он был врачом,
O działalności Andrzeja Wacławowicza (pierwienca) szczegółowo opisałem w rozdziale „Historii medycyny na Ukrainie”. W uzupełnieniu należy stwierdzić, że Andrzej Wacławowicz okazywał pomoc materialną braciom i siostrom w zdobyciu wykształcenia i specjalności. Wraz z bratem Grzegorzem on był podstawą Melitopolskiego sadownictwa, ze sławą sięgająca daleko za granice byłego ZSRR. Będąc studentem Petersburskiej medyczno-chirurgicznej Akademii w marcu 1869 roku on wziął udział w buncie studentów w obronie bezprawnie uwięzionego studenta, za co on był zwolniony z Akademii i wysłany przez policje do miejsca urodzenia w Chersonie, 15 kwietnia 1869 roku.. Andrzej Wacławowicz Karwacki urodził się w 1844 roku w Chersonie w biednej rodzinie szlacheckiej. Dziad Stanisław Stanisławowicz brał udział w Polskim powstaniu 1831 roku i był stracony przez władze carskie. Ojciec Wacław Stanisławowicz w związku z tym był zmuszony w wieku 12 lat porzucić Polskę i z taborem handlowym trafił do Chersonu. Andrzej był pierwszym z wielodzietnej rodziny. Będąc ciekawym i pracowitym, od dzieciństwa obkładał się książkami, przyrodą, zwierzętami, a szczególnie medycyną. On z uporem przygotowywał się do wstąpienia w najbardziej prestiżowy w ówczesnej Rosji medyczny uniwersytet, czyli Sankt-Peterburską Akademie medyczno-chirurgiczną. W 1868 roku – miął 24 lata – to marzenie się zrealizowało, ale nie na długo. Od pierwszego dnia nauki w Akademii Andrzej Karwacki zaczął poświęcać na liczne w tym czasie studenckie koła, które później stały się podstawą ludowych ruchów rewolucyjnych, co znacząco wpłynęło na życie polityczne Rosji II połowy XIX wieku. W tych kółkach on poznał się z przyszłymi znanymi działaczami tego ruchu ( S. L. Czudnowskim, Z. I. Rapli, M.A. Natansonem. W 1869 roku Karwacki wziął najaktywniejszy udział w słynnych studenckich zamieszkach. Za zebraniu studentów w swoim strastnom wystąpieniu on wezwał wszystkich studentów do niepodejmowania zajęć dopóki wykluczeni studenci nie będą przywróceni na Akademie. Jako jeden z głównych organizatorów buntu, Andrzej był aresztowany, doproszen i zamknięty na kilka miesięcy w więzieniu na Wyborgskoj Stronie. Po osadzeniu, wśród 23 najbardziej aktywnych studentów, Andrzej był wykluczony z Akademii i zesłany do Chersonu pod jawny nadzór policji, bez prawa wstępu na wyższe uczelnie Rosji oraz przebywania w miastach uniwersyteckich. Po przybyciu do Chersona brał udział w pracach ludowych kółek (pod przywództwem S.A. Czudnowskowo, A.A. Franżoli). Wielokrotnie składał prośby o pozwolenie na kontynuowanie wyższych studiów.....ale dla niego drzwi wszystkich uczelni Rosji były szczelnie zamknięte. W 1871 roku A. Karwacki do Odessy i zamierzał wstąpić w niedawno otwarty Noworosyjski uniwersytet, gdzie znowu otrzymał kategoryczną odmowę. W czasie pobytu w Odessie on brał udział w pracach studenckich kółek (kierował nimi G.Je. Afansajew). Tam blisko zapoznał się z Andrzejem Żelbowym, przyszłym przywódca „Ludowej Fali”,która dokonała zabójstwa Aleksandra II. Jednak w 1873 roku w celu kontynuowania nauki Andrzej był zmuszony opuścić Rosję i wyjechał do Niemiec. W Niemczech A. Karwacki wstąpił na wydział medyczny Wurzburgskiego/Bjurcburgskowo Uniwersytetu, jednego ze starszych w Europie, historia którego w tym czasie obejmowala 13 stuleci. W trakcie nauki Andrzej w pierwszym zajął się chirurgia. Jego ciekawość poznawczą zaspokajała duża i stara uniwersytecka biblioteka. W uniwersytecie on zapoznał się z pracami twórcy podstaw higieny Maksa Petenkofera, a także jemu udało się zakończyć szkołę sadownictwa i winorośli przy uniwersytecie, kursy sadowodow i winogradariej. Po ukończeniu uniwersytetu w Wurburgu A. Karwacki powrócił do Rosji. Po spełnieniu wymagań prawnych Rosyjskiego Imperium, w 1877 roku on powtórnie zdał egzaminy dla potwierdzenia tytułu chirurga i obronił dyplom w Kijowskim Uniwersytecie im. Świętego Władymira. Doceniając jego wysoką wiedze medyczną Karwackiemu zaproponowano pracę naukową na uniwersytecie. Jednak on odmówił przedłużenia pobytu i szybkiej kariery w dobrze urządzonym mieście i poprosiło skierowanie w dowolny ujezd jednej z guberni Małejrosji. Prawie rok on pracował w Czernichowskim ujezdnom ziemstwie, a od 1 października 1878 roku rozpoczął pracę jako lekarz ziemski Wasiljewskiego obwodu lekarskiego Melitopolskiego ujezda.
